Αυτό που είμαι όταν γράφω στο χαρτί δεν είναι ο εαυτός μου·
είμαι το αίμα του φτωχού, του απελπισμένου ο πόνος,
είμαι ο ιδρώς του βιοπαλαιστή, το δάκρυ του εργάτη…
Αυτό που είμαι στο χαρτί, είν’ τ’ όνειρο του κόσμου,
του επαναστάτη είμαι η φωνή, του προδομένου η ανάσα,
του κάθε σταυρωμένου είμαι η προσευχή,
του κρεμασμένου είμαι η ελπίδα.
Δεν είμαι εγώ, όποιος κι αν είμαι.
Στου αδικημένου την ψυχή γίνομαι η αρωγή,
του απατημένου, δίκιο·
είμαι, σαν γράφω στο χαρτί,
ο ρόχθος των κυμάτων σαν σκάβει τα θεμέλια
του βράχου που δεσπόζει·
της θλίψης και της οιμωγής ο γδικιωμός,
η νέμεση της απόγνωσης και της βιοπάλης.
Μα γίνομαι και χείμαρρος και καταρράκτης
στο λιώσιμο και στην ταπείνωση του «είναι»
στων βασανιστηρίων τις αίθουσες και στων κρεματορίων·
και τιμωρός και κόλαση γίνομαι για τους αισχρούς.
Κι είμαι το αίμα των αθώων που τρέχει στα μάτια του Θεού
κι οι ανάσες οι μισές και κομμένες πριν καν γεννηθούν
απ’ το ατσάλι του σκότους
οι πνιχτές φωνές των βουβών ονείρων που μούχλιασαν
στο βόγκο του κλεμμένου αγέρα·
κι είμαι οι ματιές που δεν πρόλαβαν να ερωτευτούν
τα σκελετωμένα παιδιά λίγο πριν κάποιο ράμφος
σαλπίσει τη σάρκα τους ανάμνηση ζωής…
Όμως είμαι και το πέταγμα το γαλανό των πουλιών
στους ορίζοντες της ελευθερίας
το δειλινό το μενεξεδένιο στων ερωτευμένων το δείπνο
κι ο ψίθυρος των φύλλων στον αέρα καθώς αυτός τα φιλά.
Κι ακόμα, είμαι, το φως τ’ αυγερινού στη ματιά όλων που
ποιητές γίνονται με το υνί της ζωής, αυτών που λέγονται Άνθρωποι·
ένα χάδι στον αδέσποτο σκύλο
ένα ψίχουλο στο λευκό περιστέρι του μπαλκονιού
και στον φτωχό σπουργίτη
μια γαλήνια σκέψη για τον άλλον…
Όταν γράφω δεν είμαι εγώ – είμαι η ζωή!
Όταν γράφω δεν είμαι εγώ – είμαστ’ εμείς!
Όταν γράφω δεν είμαι εγώ – είμαι η αγάπη!
30/1/13, Ιωάννης Παναγάκος (https://youtu.be/aDVzoVGQFUo)