Λένε πως είμαι ειδικός στης τέχνης το μυστήριο
όμως το ξέρω πως δεν είμ’ εγώ και νομικός
της ποίησης δε γίνομαι το δικαστήριο
δεν είμαι εγώ του ορθού, καθόλου, το τεκμήριο
χάνει η τέχνη αν γίνομαι σχολαστικός.
Η τέχνη πάντα πάει μαζί με την ελευθερία
και οι κανόνες της ποτέ δεν είναι φυλακή
πάντα ολούθε γύρω της πρέπει να έχει αιθρία
πρέπει το «καθώς πρέπει» να μη γίνεται αβαρία
δεν πρέπει ο τύπος το ωραίο ν’ αδικεί.
Οι γίγαντες του πνεύματος που γράψαν τους κανόνες
σταθήκανε αντίθετα και κόντρα στον καιρό
και πάντα τους δικαίωνε η τέχνη στους αιώνες
μα έτσι γίνανε κι αυτοί της τέχνης οι πυλώνες
δεν είναι πάντοτε τ’ ωραίο στο σωρό.
Δεν είν’ κακό να σέβεσαι του νόμου τα γραμμένα
μα, τέχνη, δε σημαίνει και πως πρέπει να ερευνώ;
κι αν κάτι υπάρχει συμβατό με όλα τα ειπωμένα,
να μη διστάζω να εκτεθώ ευθύς εις την αρένα
του χρόνου το κριτήριο τ’ αληθινό;
Ορθοί οι κανόνες, πάντοτε` μας δείχνουν την ευθεία
και τον πρωτεύοντ’ άξονα` του στίχου το σκοπό`
όμως υπάρχουν και φορές σαφώς πού ’χουμε χρεία
ένα σπουδαίο παράδρομο με φωτεινά σημεία
που μας λαμπρύνει τον πολύτιμο καρπό!
25/6/2020, Ιωάννης Παναγάκος
Έπαινος Έμμετρου Στίχου τον 3ο Ποιητικό Διαγωνισμό του Περιοδικού ΚΕΦΑΛΟΣ, 2021.