Τάσο Λειβαδίτη δεν είχα διαβάσει,
όταν προ διμήνου έγραφα, το «Άνθρωπε Εαυτέ μου».
Μα όταν πρόσφατα διάβασα
και οι αράδες του με ταξίδεψαν στον κόσμο του,
ένιωσα σα νά ’χα κλέψει τους στίχους του
και ότι χάρισα τα κλοπιμαία στον εαυτό μου άνθρωπο`
και πως πάλι μ’ αυτά τα κλοπιμαία οδηγό
του έφτιαξα δικούς μου στίχους να του χαρίσω!
Κι ας μας χώριζαν οι όχθες και ο ρους των συμβάντων.
Μα μου φαίνεται πως, αν ήμουν στη θέση του,
θα ήμουν εγώ, πάλι, αλλά με τα δικά του πεπραγμένα`
κι ύστερα θα έκλαιγα για τα προδομένα και χαμένα όνειρα!
Άλλωστε, δεν αλλάζουν, αμοιβαία, θέση, οι όχθες, κατά την αναρρούσα;
Οκτώβριος 2009, Ιωάννης Παναγάκος