*Του Δημήτρη Βόγγολη Υποστρατήγου ε.α μέλους και Δασκάλου του ΙΗΑ
Ιθάκη
Ποίημα διδακτικό, γραμμένο σε δεύτερο πρόσωπο για να γίνεται εντονότερη η αίσθηση της παραίνεσης του ποιητή προς τον αναγνώστη. Με τη χρήση του δεύτερου προσώπου το ποίημα κερδίζει σε αμεσότητα και ο κάθε αναγνώστης αισθάνεται πως το ποίημα απευθύνεται στον ίδιο.
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Η 29η Απριλίου μια ξεχωριστή ημερομηνία γέννησης του Μεγάλου μας ποιητή στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, που έμελλε μετά από χρόνια, να αναγνωρισθεί ο παγκοσμίως πρώτος ποιητής. Ήταν το ένατο και τελευταίο παιδί του μεγαλέμπορου βαμβακιού Πέτρου-Ιωάννου Καβάφη, με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του είχε ζήσει στην Αγγλία και ήταν κάτοχος βρετανικού διαβατηρίου.
Στην πρώτη αξιολόγηση των ποιητών από την επιτροπή, τον κατέταξαν στην πρώτη δεκάδα, οι ίδιοι όμως την επόμενη χρονιά τον έβγαλαν πρώτο.
Αυτή η παγκόσμια αναγνώριση της Καβαφικής τέχνης εξέφρασε εύγλωττα ο Ιρλανδός Νομπελίστας Σαμουέλ Μπέκετ λέγοντας πως «οι τρεις μεγάλοι ποιητές ήταν ο Αισχύλος, ο Θεμιστοκλής και ο Καβάφης».
Ο δε Δ. Λιαντίνης μας περιγράφει πως «Η ειρωνεία του Καβάφη είναι όπως τα αιμοπετάλια στο κυκλοφοριακό, να τον δεχθεί ως τον μέγιστον των ποιητών. Μας έδωσε μια νομοθεσία για την τέχνη με ποιήματα που άλλοι το εκφράζανε με κριτικές μελέτες.»
Η παραπάνω εκτίμηση του καβαφικού έργου, διατυπωμένη λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του, όταν ήδη το έργο του έχει προκαλέσει μια σειρά από έντονες συζητήσεις στους κύκλους της Αλεξάνδρειας και της Αθήνας, αποδείχθηκε σχετικά ακριβής.
Είναι περίεργο. Ενώ στην Αθήνα, μετά το 1880, μοναδικό πια σχεδόν πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, μεσουρανεί ο Παλαμάς και επηρεάζει δυναστικά την ποίηση και την πνευματική ζωή, στα ίδια χρόνια, σε μιαν απομονωμένη περιοχή του ελληνισμού, στην Αλεξάνδρεια, δημιουργεί το έργο του ένας ποιητής, που έμελλε στα υστερότερα χρόνια να πάρει αυτός την κεντρική θέση στη νεοελληνική ποίηση και να επηρεάσει αποφασιστικά όλη τη νεότερη εξέλιξή της ώς τις μέρες μας. Ο ποιητής αυτός είναι ο Κ.Π. Καβάφης. (Λ. Πολίτης, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, 227).
Τα ποιήματά του εκφράζονται σαν μια διαμαρτυρία εξανάσταση την κατάσταση την φυσική και ανθρώπινη το παράπονό του, γιατί ο κόσμος να είναι έτσι ,γιατί οι άνθρωποι να είμαστε όπως είμαστε. Η αισιόδοξη άποψη του ποιήματος «τα κεριά» είναι τα ζεστά και ζωηρά κεριά που συμβολίζουν τις μέρες του μέλλοντος.
«Είμαι κι εγώ Ελληνικός. ΠΡΟΣΟΧΗ! Όχι Έλλην, ούτε Ελληνίζων, αλλά Ελληνικός.»
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ
International Hellenic Association
