Είναι αλήθεια πως ο έρωτας τρελαίνει.
Είναι αλήθεια πως τα λογικά σου παίρνει.
Είναι αλήθεια πως η άνοιξη σαν μπαίνει
με ομορφιά και χάρη σε ευφραίνει.
Είναι αλήθεια λαμπερός ο ήλιος όταν βγαίνει
και τη ζωή, μες στη ζωή, με τη ζωή ομορφαίνει.
Ναι, είναι αλήθεια όλα αυτά.
Είναι αλήθεια πως ο έρωτας, η άνοιξη, ο ήλιος
τη ζωή με ομορφιά ομορφαίνουν.
Μα τη ζωή, ναι τη ζωή, ποιος μας την έχει δώσει!
Ποιος με το χάδι τ’ απαλό μας έδιωξε τον πόνο,
και με την άπειρη στοργή
ποιος ήταν ποιος
αυτός που συντροφιά μας κράταγε στο δρόμο
στο δρόμο της ζωής
το δύσκολο, το φοβερό
για το μικρό βλαστό
που άπειρος δειλά - δειλά
αντίκριζε τον κόσμο
με μάτια ορθάνοιχτα
με χίλια ερωτηματικά
βαθιά μες στην καρδιά!
Ποιός ήταν, ποιός,
αλήθεια ποιός,
αυτός ο τρυφερός ανθός
που τη ζωή γεννά και τη ζωή ομορφαίνει
και τη ζωή με τη δροσιά
και μ’ ομορφιά εμπνέει;
Μόνο της μάνας η γλυκιά μορφή
την ομορφιά και τη ζωή ανασταίνει!
Κι είναι η γυναίκα που μπορεί
αυτό να το προσφέρει!
(Φεβρουάριος 1970, 1972), Ιωάννης Παναγάκος