Μια ιστορία τραγουδώ, ένα τραγούδι ουράνιο
για μιαν Ανάσταση τρανή, στον κόσμο ξακουσμένη
μέσα στη μαύρη τη σκλαβιά, ενός λαού ειμαρμένη
που σε αγώνα ρίχτηκε άνισο και τιτάνιο.
Πετράδι ήταν σπάνιο και φως στην οικουμένη!
Πέρασαν χρόνια και καιροί και τέσσερις αιώνες
πού ’πεσ’ η Βασιλεύουσα, του Κωνσταντίνου η Πόλη
και πήραν την Αγια-Σοφιά, το θεϊκό περβόλι
κι η Ελλάδα σκλάβα, στα δεσμά, σ’ αιώνιους χειμώνες.
Του έθνους παγετώνες και της ψυχής πανώλη.
Ζούσε χωρίς ελευθεριά, στη σκοτεινιά, στη χλεύη
στο γιαταγάνι του πασά, στον Τούρκο υποταγμένη
φωνή δεν είχε λεύτερη, έπρεπε να σωπαίνει
στ’ άδικο του κατακτητή, το δίκιο να κηδεύει
μα λευτεριά προσμένει κι ανάσταση υφαίνει.
Και τετρακόσια πέρασαν τα χρόνια στο σκοτάδι
μες στης Τουρκιάς τη φυλακή, δεσμώτης του σουλτάνου
στ’ αφέντη κάθ’ επιθυμιά υπηρέτης του τυράννου
μα ήρθε ο καιρός να ορθωθεί απ’ το βυθό του Άδη
να βγάλει το μαγνάδι της όψης του λειψάνου.
Κι αείφεγγη Ανάσταση τρανή και ξακουσμένη
του νάματος της λευτεριάς ολάνθιστο μνημείο
στης Άγιας Λαύρας τη Μονή του έθνους το αντηχείο
καπεταναίοι, αρματολοί, όλοι στο φως λουσμένοι
της γης οι αντρειωμένοι υψώνουν αίνο θείο.
Ο Διάκος ο Αθανάσιος ορθός στην Αλαμάνα
σαν Λεωνίδας στέκεται έμπροσθεν του Βρυώνη
κι ο Παπαφλέσσας στον Μοριά με πάθος που φουντώνει
εις το Μανιάκι τραγουδά του έθνους τον παιάνα
της Πασχαλιάς καμπάνα τη θέληση πυρώνει.
Στο Ζάλογγο οι Σουλιώτισσες, στο Αιγαίο η Μπουμπουλίνα
οι Ναουσαίες αστροφεγγιές στου Αράπιτσα τα βάθη
Μανιάτισσες με δρέπανα και της Μαντώς η σπάθη
η Μόσχω η Τζαβέλλαινα, η Δέσπω η γερακίνα
του Ελληνισμού η καρίνα που τ’ αύριο διαπλάθει.
Καραϊσκάκης, Μπότσαρης και ο Κολοκοτρώνης
Κανάρης, Παπανικολής, σου πλέκουνε στεφάνι
με της καρδιάς το φλάμπουρο και της ψυχής μελάνι
μ’ Ανδρούτσο, και Νικηταρά, Ελλάδα μου, ματώνεις
τη λευτεριά απλώνεις στης δόξας το λιμάνι.
Πώς η ψυχή τους πάλλεται μες στου φωτός το θάμπος!
και γιγαντώνει την αλκή για νέους Μαραθώνες
για Σαλαμίνες, Πλαταιές, νέους σεπτούς αγώνες
κι όλοι μεθούν απ’ το κρασί της λευτεριάς το λάμπος
και τα βουνά κι ο κάμπος, του γένους προμαχώνες.
Απ’ τον Μοριά, τη Ρούμελη και όλα τα νησιά μας
Μακεδονία, Ήπειρος και Θεσσαλία, Θράκη
η Λευτεριά είν’ ο σκοπός, είναι για μας η Ιθάκη
κύμα γαλάζιο της ψυχής, του Έθνους ο αδάμας
στέμμα απ’ την καρδιά μας, αιθέριο αεράκι.
Κι ανέτειλε η Λευτεριά κι η Ανάσταση του γένους·
ο ήλιος ο χρυσόλαμπος το έθνος καταυγάζει
κι η Ελλάδα ασημοστόλιστη ντυμένη στο ατλάζι
φεγγοβολά στα πέρατα με του Έλληνα το σθένος
κι η Παναγιά η παρθένος μ’ αγάπη τη σκεπάζει!
28/3/2021, Ιωάννης Παναγάκος