Πύρινο ξίφος διαπερνά την καρδιά του στερεώματος.
Ασέλγειας αποτύπωμα αιώνων στην καρδιά απ’ τη σπορά του μίσους.
Τρέμουσα η μνήμη της αυγής μελετά τα παλιά μεγαλεία, νοσταλγεί και ελπίζει.
Ώσπου το μήνυμα χρονοκέντητο με άπειρες απόπειρες κάρπισε
και σπιθόβολο σφρίγος ιερούργησε λαμπηδόνες τις ακολουθίες του φωτός.
Του Αχιλλέα και τ’ Αλέξανδρου χρυσόλαμπος ήλιος καταυγάζει την άνοιξη
και ο Άγγελος ο καλός της Θεοτόκου ευαγγελίζεται την Λευτεριά.
Γαλάζιο κύμα των ρυθμών της καρδιάς θροΐζει στη σκέψη των ραγιάδων
που ραγιάδες δεν τους πάει να είναι. 1821. 25η Μαρτίου!
Και να, ξεπετιέται μαρμαρυγή χαράς κι ελπίδας στην Άγια Λαύρα το σύνθημα
με το δαυλό της ψυχής μας: Ελευθερία ή θάνατος αδερφοί!
Τρικυμία του σύμπαντος εντός μας, τροφός του αναστάσιμου ξεσηκωμού.
Ο προαιώνιος νόμος και το δίκιο του ήλιου, επιτέλους ανθίζει στη γη της ελιάς!
Κόντρα στο βίαιο εξισλαμισμό, στις δηώσεις, στις καταστροφές.
Ενάντια στις σφαγές, στους εξανδραποδισμούς, στο παιδομάζωμα και στο χαράτσι.
Παρά τους βιασμούς του σώματος και των ψυχών από τον βάρβαρο κατακτητή.
Χωρίς όπλα και πυρομαχικά, μα με το δαυλί στο χέρι ενός Κανάρη
τη θέληση ενός Κολοκοτρώνη και το μπαρούτι της ψυχής του έθνους.
Απ’ τον Μοριά και τα νησιά του Αιγαίου, απ’ το Ιόνιο και τη Ρούμελη
ως την Ήπειρο και τη Μακεδονία, τη Θράκη και τη Θεσσαλία.
Απ’ την Κύπρο και την Κρήτη, Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά.
Και να, που στις προκυμαίες της πίστης και της πατρίδας η λευτεριά ανθίζει.
Με μια προσευχή στην Παναγιά, τον ουρανό της καρδιάς μας.
Αξία ανεξίτηλη και άφθαρτη στο διάβα των αιώνων.
Αρχέγονης πηγής ουσία που των κυττάρων της ο κραδασμός
πάλλει το φως εντός της, κι η καμπάνα των αιώνων βοά Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α!
Τα σήμαντρα της οικουμένης υμνούν την ηχοθάλασσα
του αντίλαλου, του Πάνσεπτου, του Τρισμέγιστου Άθλου!
Και το άροτρο του ήλιου αλέθει τις νύχτες και τις κάνει λευτεριά κι Ανάσταση.
Ανάσταση και Λευτεριά. Αδέρφια, να! Φέγγει η Ανάσταση κι η Λευτεριά!
30/3/2021, Ιωάννης Παναγάκος