ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ
*Γράφει ο Δημήτρης Βόγγολης, Πρόεδρος ΙΗΑ
Ένας υδραυλικός τηλέγραφος αναφέρεται σε δύο διαφορετικά συστήματα σηματοφόρου που περιλαμβάνουν τη χρήση μηχανισμών που βασίζονται στο νερό ως τηλέγραφο. Το παλαιότερο αναπτύχθηκε στην Ελλάδα του 4ου αιώνα π.Χ., ενώ το άλλο αναπτύχθηκε στη Βρετανία του 19ου αιώνα μ.Χ. Το ελληνικό σύστημα αναπτύχθηκε σε συνδυασμό με σημασιολογικές πυρκαγιές, ενώ το τελευταίο βρετανικό σύστημα λειτουργούσε αποκλειστικά με πίεση υδραυλικού υγρού.
Αν και και τα δύο συστήματα χρησιμοποιούσαν νερό στις συσκευές αποστολής και λήψης, τα μέσα μετάδοσής τους ήταν εντελώς διαφορετικά. Το αρχαίο ελληνικό σύστημα μετέδιδε τις σημειολογικές του πληροφορίες στον δέκτη οπτικά, γεγονός που περιόριζε τη χρήση του σε αποστάσεις οπτικής επαφής μόνο σε καιρικές συνθήκες καλής ορατότητας. Το βρετανικό σύστημα του 19ου αιώνα χρησιμοποιούσε σωλήνες γεμάτους νερό για να πραγματοποιήσει αλλαγές στη στάθμη του νερού στη μονάδα δέκτη (παρόμοιο με έναν διαφανή εύκαμπτο σωλήνα γεμάτο νερό που χρησιμοποιείται ως δείκτης στάθμης), περιορίζοντας έτσι την εμβέλειά του στην υδραυλική πίεση που θα μπορούσε να παραχθεί στη συσκευή του πομπού.
Ενώ η ελληνική συσκευή ήταν εξαιρετικά περιορισμένη στους κωδικούς (και επομένως στις πληροφορίες) που μπορούσε να μεταφέρει, η βρετανική συσκευή δεν αναπτύχθηκε ποτέ σε λειτουργία εκτός από επιδείξεις πολύ μικρής απόστασης. Αν και η βρετανική συσκευή μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε οποιαδήποτε ορατότητα εντός του εύρους λειτουργίας της, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει σε χαμηλές θερμοκρασίες χωρίς πρόσθετη υποδομή για τη θέρμανση των σωλήνων. Αυτό συνέβαλε στο μη πρακτικό του.
A hydraulic telegraph (υδραυλικός τηλέγραφος) refers to two different systems involving the use of water-based mechanisms as a telegraph. The earliest one was developed in4th century BC in Greece, while the other was developed in 19th-century AD Briyain. The Greek system was deployed in combination with semaphoric fires, while the latter British system was operated purely by hydrolic fluid pressure.
Although both systems employed water in their sending and receiver devices, their transmission media were completely different. The ancient Greek system transmitted its semaphoric information to the receiver visually, which limited its use to line-of-sight distances in good visibility weather conditions only. The 19th-century British system used water-filled pipes to effect changes to the water level in the receiver unit (similar to a transparent water-filled flexible tube used as a level indicator), thus limiting its range to the hydraulic pressure that could be generated at the transmitter’s device.[1]
While the Greek device was extremely limited in the codes (and hence the information) it could convey, the British device was never deployed in operation other than for very short-distance demonstrations. Although the British device could be used in any visibility within its range of operation, it could not work in freezing temperatures without additional infrastructure to heat the pipes. This contributed to its impracticality.
*Δημήτρης Βόγγολης, Πρόεδρος και Δάσκαλος του ΙΗΑ
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ
International Hellenic Association
